Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΛΑΟ

“Στη Γάζα δοκιμάζεται η ανθρωπιά όλων μας

Όταν ζητάς με μια συνέντευξη από τον Ηλία Καρανίκα να σου περιγράψει την εμπειρία και να μοιραστεί μαζί μας τις εντυπώσεις του από το πρόσφατο ταξίδι του στην αιματοκυλισμένη Γάζα ασφαλώς και τον βάζεις στο δίλημμα με ποια ιδιότητα κυρίως θα σου μιλήσει: Με του πολιτικού και του κόμματος που εκπροσωπούσε εκεί, του γιατρού που ξέρει να θεραπεύει τον πόνο ή εκείνου που πρέπει να σταθεί δίπλα στον συνάνθρωπό του και να του δώσει κουράγιο;Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να μπούμε σε μια τέτοια διαδικασία, προχθές στο γραφείο του όπου συνάντησα το βουλευτή Ευρυτανίας εξοργισμένο από τις βαρβαρότητες των Ισραηλινών σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού που είδε στο νοσοκομείο της Ράφα, αλλά και ένα άνθρωπο που γνωρίζει πολλά για τον ανθρώπινο πόνο, είτε αυτός βγαίνει από το τραυματισμένο σώμα είτε από τη βασανισμένη ψυχή. Έτσι με το λόγο του ανέτρεψε αμέσως τη σειρά των ερωτημάτων και μίλησε για όλα σαν άνθρωπος.Ο Ηλίας Καρανίκας, γραμματέας του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ, συμμετείχε στην ομάδα των γιατρών που πήγε με πρωτοβουλία του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργου Παπανδρέου στις 8 Ιανουαρίου στη Λωρίδα της Γάζας με ιατροφαρμακευτική βοήθεια και αποτελούνταν εκτός από τα μέλη της τεχνικής γραμματείας και από τους γιατρούς Άρη Μουσιώνη, τέως βουλευτή Σερρών και τον Θανάση Νησιώτη, γενικό χειρούργο Διευθυντή του Νοσοκομείου Αγίων Αναργύρων και επέστρεψε στην Ελλάδα στις 15 Ιανουαρίου.

Συνέντευξη στον Ηλία Γ. Προβόπουλο
Τι ήταν για σένα αυτό το ταξίδι στην βομβαρδισμένη Λωρίδα της Γάζας με την αντιπροσωπεία των ελλήνων γιατρών και τη βοήθεια που μεταφέρατε;

Ήταν μια εμπειρία ζωής. Ότι και αν έχει ζήσει ένας γιατρός στις λεγόμενες γενικές εφημερίες στο ΚΑΤ, στο Παίδων και τα λοιπά νοσοκομεία, είναι σαν μικρογραφία μπροστά σε αυτό που είδαμε εκεί. Στη Γάζα πήγαμε να συναντήσουμε ένα λαό αποκλεισμένο εδώ και ενάμισι χρόνο, στον οποίο δεν επιτρέπονταν να έρθει σε επαφή με τις γύρω χώρες για να προμηθευτεί τρόφιμα, ιατροφαρμακευτικό υλικό, οτιδήποτε χρειάζονταν για τις ανάγκες του. Και δεν έφταναν όλα αυτά τους άρχισαν στους βομβαρδισμούς από πάνω, με οποιοδήποτε πρόσχημα. Δεν θα σταθώ στο πρόσχημα, ούτε το δικαστή θα κάνω, ούτε τον διεθνολόγο. Εκεί όμως που θα σταθώ είναι ότι ο πιο σίγουρος λαός είναι ο ευεργετημένος! Το 1948 ο ΟΗΕ με το έτσι θέλω φύτεψε το κράτος του Ισραήλ. Δεν θα κρίνω αν το έκανε καλά ή κακά και γύρισε το κράτος του Ισραήλ σήμερα και βομβαρδίζει το σχολείο του ΟΗΕ, το αρχηγείο του ΟΗΕ, τα νοσοκομεία. Είναι το ευχαριστώ προς στον ΟΗΕ που τους έκανε κράτος!

Στην πραγματικότητα, όπου και αν κινούνταν η ελληνική αποστολή αποτελούσε κι αυτή στόχο των Ισραηλινών βομβαρδισμών;

Ασφαλώς. Κατ’ αρχήν οι βομβαρδισμοί ήταν συνεχείς. Έλεγαν πως υπήρχε μια εκεχειρία από τις μία το μεσημέρι μέχρι τις τέσσερις αλλά δεν τηρήθηκε ποτέ. Έπειτα υπήρχε μια κωλυσιεργία τρομερή από τις αιγυπτιακές αρχές και μεγάλη δυσκολία για να μπούμε από την συνοριακή πόλη Ελ Αρίς στη Γάζα. Δεν ξέραμε σε τι οφείλονταν αυτό. Αναγκαστήκαμε και υπογράψαμε χαρτιά ότι μπαίνουμε με δική μας ευθύνη τα οποία έγραψε στα αγγλικά και στα αραβικά ο Έλληνας πρέσβης. Ότι μπαίνουμε με δική μας ευθύνη γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου και του πολέμου για οτιδήποτε συμβεί δεν θα ζητήσουμε από κανέναν ευθύνες. Και παρόλα αυτά πάντα μας δυσκόλευαν. Αυτή κωλυσιεργία γίνονταν ακριβώς για να πέσει το βράδυ γιατί σαν σκοτείνιαζε κανένας δεν μπαίνει σε έναν άγνωστο τόπο που γίνεται πόλεμος. Όταν μας δόθηκε η άδεια, ανεβήκαμε σε ένα λεωφορειάκι ενώ σε ένα φορτηγό βάλαμε το ιατρικοφαρμακευτικό υλικό και κατευθυνθήκαμε προς τη Ράφα, αλλά στη διαδρομή βομβάρδισαν το καραβάνι που συμμετείχαν και ασθενοφόρα και υπήρξαν θύματα, άγνωστο πόσα. Δεν υπήρχε κανένα σημείο ασφάλειας στη Γάζα γιατί με το πρόσχημα ότι εκεί κρύβονται οπλισμένοι Παλαιστίνιοι γινόταν στόχος βομβαρδισμών.

Εσείς όμως είχατε ως στόχο να φθάσετε στο νοσοκομείο της Ράφα όπου δώσατε τη δική σας μάχη στα χειρουργεία μαζί με τους Παλαιστίνιους γιατρούς.

Στη Ράφα, η οποία είναι μια μικρή πόλη κοντά στα αιγυπτιακά σύνορα μας υποδέχθηκε ο τοπικός αρμόδιος για θέματα υγείας και μείναμε μαζί με τους Παλαιστίνιους γιατρούς στο νοσοκομείο. Βοηθήσαμε όχι μόνο συμβολικά αλλά και ουσιαστικά σε χειρουργικές επεμβάσεις τραυματιών κυρίως αμάχων και πολλών παιδιών. Όσες ώρες μείναμε εκεί έφερναν συνεχώς τραυματίες. Κάναμε μέχρι τη στιγμή που φύγαμε μαζί με τους Παλαιστίνιους γιατρούς συνεχώς εγχειρήσεις. Όταν με ρώτησαν σε ένα κανάλι, πόσους χειρουργήσαμε τους απάντησα ότι δεν ήταν ζήτημα αριθμών. Ασφαλώς και χωρίς εμάς οι Παλαιστίνιοι θα τα έβγαζαν πέρα. Σημασία έχει όμως όταν ο άλλος είναι κλεισμένος στη φάκα και του ρίχνουν από πάνω βόμβες να νοιώσει ότι δεν είναι μοναχός του, ότι αυτή τη δύσκολη στιγμή έχει και κάποιον άλλο δίπλα του. Αυτή ήταν όλη η ουσία. Δεν πήγαμε εκεί να ακούσουμε συγχαρητήρια. Τα συγχαρητήρια δεν ανήκουν σε εμάς, ανήκουν σε αυτό τον λαό που στέκει ακόμη όρθιος και αντιστέκεται.

Έζησες αρκετές ώρες σε ένα νοσοκομείο που έφερναν συνεχώς τραυματίες από τα σημεία των συγκρούσεων. Πες μας μια χαρακτηριστική στιγμή από εκεί.

Συνομιλούσαμε κάποια στιγμή με τους γιατρούς στην αίθουσα του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου, οι οποίοι σημειωτέον οι περισσότεροι ήταν νέοι και εργάζονταν ασταμάτητα. Εκείνη τη στιγμή σήμανε συναγερμός και άρχισαν να καταφθάνουν ασθενοφόρα γεμάτα τραυματίες. Αμέσως ο Διευθυντής έδωσε εντολή: «όλοι κάτω στα χειρουργεία». Μαζί τους κατεβήκαμε κι εμείς και πιάσαμε δουλειά, έτσι όπως ήμασταν με τα ρούχα του ταξιδιού. Χωρίς διάκριση αρχίσαμε να εξετάζουμε τους τραυματίες. Ο πρώτος που είδα είχε τόσα τραύματα που δυστυχώς τίποτα δεν θα μπορούσε να τον σώσει. Τον άφησα και έκλεψα δυο λεπτά, ίσια – ίσια να φορέσω την πράσινη φόρμα που μου έδωσαν και αμέσως ανέλαβα μια κοπέλα που ήρθε ακρωτηριασμένη από το ένα χέρι. Τη φροντίσαμε και ήρθε η σειρά ενός μικρού παιδιού με σοβαρά κι αυτό τραύματα. Ούτε ανάσα δεν προλαβαίναμε να πάρουμε από το μεγάλο αριθμό των τραυματιών που έφεραν στο νοσοκομείο.

Μπορούσε αυτό το νοσοκομείο να ανταποκριθεί στις ανάγκες νοσηλείας που δημιουργούσε ο ανελέητος βομβαρδισμός των Ισαραηλινών;

Ήταν ένα περιφερειακό νοσοκομείο των 70 κρεβατιών και με μέτριο εξοπλισμό αλλά οι γιατροί ξεπερνούσαν τις δυνάμεις τους. Κατά κάποιο τρόπο λειτουργούσε σαν σταθμός πρώτων βοηθειών αφού τους βαριά τραυματίες μετά τις πρώτες φροντίδες τους προωθούσε στην Αίγυπτο και από εκεί διοχετεύονταν για νοσηλεία σε διάφορες αραβικές χώρες. Υπήρχαν και περιπτώσεις που οι τραυματίες χρειάζονταν πολύ λεπτές επεμβάσεις και την υποστήριξη ειδικών μηχανημάτων. Όπως ένας νεαρός ο οποίος είχε μόνο ένα τραύμα σαν κουμπότρυπα στην πλάτη από θραύσμα βόμβας διασποράς αλλά η ζημιά που του είχε προκαλέσει στο νωτιαίο μυελό ήταν φοβερή και έμεινε παράλυτος από τη μέση και κάτω. Αυτόν αμέσως μετά την πρώτη εξέταση τον έστειλαν στην Αίγυπτο.

Πως είδαν την ελληνική αποστολή οι ασθενείς και βεβαίως οι γιατροί με τους οποίους συνεργαστήκατε;

Παρότι νέοι οι περισσότεροι γιατροί του νοσοκομείου, όλοι τους ήταν αρκετά εκπαιδευμένοι και ικανοί να προχωρήσουν σε δύσκολες επεμβάσεις. Εμείς μπήκαμε στα χειρουργεία σαν ίσοι με αυτούς αλλά εκείνοι από σεβασμό μας ρωτούσαν για ένα σωρό πράγματα. Ακόμα και οι τραυματίες μας έβλεπαν με σεβασμό. Την άλλη ημέρα που πέρασα από τους θαλάμους να τους δω, αν και μέσα στον πόνο τους δεν ήξεραν πώς να μας ευχαριστήσουν. Το ίδιο συγκινημένοι ήταν και οι γιατροί όταν ήρθε η ώρα να τους αποχαιρετήσουμε. Για την αναγνώριση μάλιστα των υπηρεσιών μας, η διεύθυνση του νοσοκομείου έδωσε στο Τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου του όνομα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, «Γεώργιος Παπανδρέου».

Κατά τη γνώμη σου τι είναι το πιο σημαντικό που λείπει αυτή τη στιγμή από τα νοσοκομεία των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας;

Οτιδήποτε τους δοθεί τους είναι απαραίτητο, ακόμα και μια απλή γάζα τους χρειάζεται. Εμείς πήγαμε γάντια, γάζες, μπεταντίν, αλοιφές για τα μάτια, αντιβιοτικά, χειρουργικά ράμματα, πήγαμε και κάτι κάποιες συσκευές για την αντιμετώπιση των καταγμάτων που δεν επιδέχονται τη λύση του γύψου. Αποδείχθηκαν πολύτιμα γιατί ήταν πολλές αυτές οι περιπτώσεις.

Από τα λόγια σου συμπεραίνω πως θα ήθελες να ξαναπάς να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου. Θα παρότρυνες και άλλους γιατρούς να κάνουν το ίδιο;

Θα παρότρυνα όλους τους γιατρούς και περισσότερο τους νέους συναδέλφους για να γνωρίσουν τον πόνο των ανθρώπων σε πολεμικές συγκρούσεις. Εγώ πήγα πρωτίστως για τον εαυτό μου και για τα παιδιά μου και ότι έκανα το έκανα για εκείνο τον δυστυχισμένο κόσμο που σακατεύουν οι Ισραηλινοί. Πιστεύω πως πρέπει με τη στάση μας να αποτελούμε παράδειγμα για τα παιδιά μας γιατί τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με κηρύγματα από τον άμβωνα. Εμάς τους μεγάλους αντιγράφουν και από εμάς ζητούν να τους δείξουμε το δρόμο της προσφοράς προς τον άνθρωπο. Κι εμείς πρέπει να τους δείξουμε τι σημαίνει ανθρωπιά κι ακόμη, πως αν δεν δώσουν ποτέ δεν θα δικαιούνται να ζητήσουν να πάρουν.

Η αποστολή πέτυχε τελικά τους στόχους για τους οποίους είχε διοργανωθεί;

Ουσιαστικά η αποστολή είχε τρεις στόχους και όλοι εξετελέσθησαν. Πρώτος να σπάσει το εμπάργκο. Αυτό που δεν μπαίνει κανένας. Τι πάει να πει δεν μπαίνει κανένας; Νόμιμα ρε φίλε. Ποιος μου το απαγορεύει και γιατί; Ο δεύτερος, να τους πας βοήθεια, γιατί όντως είχαν φοβερές ανάγκες. Και ο τρίτος να νοιώσουν ότι δεν είναι μόνοι. Και φυσικά, ο τέταρτος στόχος ήταν μια καταγραφή των ελλείψεων και των αναγκών για να ξέρουμε τι βοήθεια πρέπει στείλουμε πάλι. Έχει αναλάβει μια ομάδα του ΠΑΣΟΚ να φέρει σε πέρας αυτή την προσπάθεια. Εμείς καταγράψαμε τις ανάγκες μαζί με συνάδελφο Παλαιστίνιο που όρισε ο Διοικητής του νοσοκομείου. Χρειάζονται πολλά πράγματα, όπως ένα ντόπλερ για να μπορούν να ελέγχουν αρτηρίες και φλέβες, έναν υπέρηχο αν μπορέσουμε να εξοικονομήσουμε και ένα φορητό τηλεσκοπικό ακτινολογικό μηχάνημα που χρησιμοποιούν στα χειρουργεία για διευκόλυνση. Το πατάς, βλέπεις και προχωράς, δεν χάνεις χρόνο. Πιστεύω πως θα μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε αυτές τις ανάγκες των Παλαιστινίων.

ΕΠΑΝΩ