Αλέκος Παναγούλης,13 Αυγούστου 1968

Έχουν περάσει ακριβώς 49 χρόνια από την πιο σημαντική αντιστασιακή πράξη ενάντια στην 7χρονη Χούντα των Συνταγματαρχών. Μια ηρωική πράξη από την κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, τον Αλέκο Παναγούλη. Αξίζει ένα μικρό αφιέρωμα από αυτήν εδώ τη στήλη, ενάντια στη λήθη τέτοιων πράξεων και των προσώπων που τις επεχείρησαν.

Στις 07.30′ ώρα της Τρίτης,13 Αυγούστου 1968, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος επιβιβάστηκε στο τεθωρακισμένο αυτοκίνητό του και αναχωρεί από την εξοχική του κατοικία στο Λαγονήσι για την Αθήνα. Μεγάλη η συνηθισμένη πομπή από συνοδευτικά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες μπρος και πίσω. Στις 07.40 η πομπή φτάνει στο 31ο χιλιόμετρο της διαδρομής και οι πάντες αιφνιδιάζονται. Μια τρομερή έκρηξη που σχημάτισε δυο μεγάλους κρατήρες στο οδόστρωμα, τάραξε την περιοχή. Στο σημείο όμως δεν είχαν φτάσει ούτε οι προπομποί ακόμη. Καμία απώλεια και κανένας τραυματισμός. Ο δικτάτορας συνέχισε κανονικά το δρομολόγιό του για την Αθήνα. Στις 09.00΄ θα προεδρεύσει του Υπουργικού του Συμβουλίου ψυχραιμότατος, χωρίς να αναφέρει τίποτα για την απόπειρα.

Το γεγονός θα αναφερθεί την 15.00′ από τον υπεύθυνο της Δ/νσης Τύπου και πληροφοριών. Δράστης της απόπειρας ήταν ο Υπολοχαγός καταδρομέας Γιώργος Παναγούλης. Η Χούντα τα είχε εντελώς χαμένα. Ο δράστης συνελήφθη σχεδόν αμέσως κοντά στο σημείο την ώρα που προσπαθούσε να διαφύγει και μέχρι την 15.00′ δεν γνώριζαν ότι δράστης της απόπειρας ήταν ο Αλέκος Παναγούλης κι όχι ο αδελφός του ο Γιώργος. Ο σκοπός του Παναγούλη όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά και το σχέδιο διαφυγής του απέτυχε. Ήταν με το μαγιό κρυμμένος ανάμεσα στα βράχια και μια βενζινάκατος θα τον περίμενε πιο πέρα από το σημείο της έκρηξης να τον παραλάβει. Η βενζινάκατος έγινε αντιληπτή από τους αστυνομικούς και αποχώρησε. Σε λίγο ο δράστης συνελήφθη και σιδηροδέσμιος μεταφέρθηκε στην ΕΣΑ και συγκεκριμένα στον αρχιβασανιστή Θεοφιλογιννάκο. Παρά τα πολυήμερα και ανείπωτα βασανιστήρια ο Παναγούλης δεν αποκάλυψε τίποτα περί των συνεργών του και ολόκληρου του σχεδίου της απόπειρας. Τα Μ.Μ.Ε ήταν “στο γύψο” και δεν ανακοίνωναν τίποτα περί των συνθηκών του μεγαλοσήμαντου γεγονότος και μόνο επίσημες ανακοινώσεις δημοσιεύονταν. Διατάχτηκαν λιτανείες και δοξολογίες σε όλες τις Μητροπόλεις “επί τη διασώσει”. Συγχαρητήρια τηλεγραφήματα για την σωτηρία του δικτάτορα έφταναν από παντού. Μόνη παραφωνία ήταν η δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου που χαρακτήρισε την απόπειρα ως “πράξη ηρωισμού”.

Από τις 4/17-11-1968 έγινε η δίκη Παναγούλη από το Έκτακτο Στρατοδικείο και δικάστηκε δις σε θάνατο. Οι 11 συγκατηγορούμενοί του, μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης “Εθνική Αντίσταση” δικάστηκαν σε διάφορες ποινές φυλάκισης. Στις 21 Νοέμβρη διατάχτηκε η εκτέλεσή του στην Αίγινα, όπως συνηθίζονταν. Όμως ένεκα της διεθνούς κατακραυγής και των αντιδράσεων η εκτέλεση ματαιώθηκε και κλείστηκε στις φυλακές Μπογιατίου. Με την κατάργηση του Στρατιωτικού νόμου στις 21/8/1973 αμνηστεύτηκε και αποφυλακίστηκε από το “κελί απομόνωσής του”. Στην πρώτη συνέντευξή του μετά την αποφυλάκιση στην δημοσιογράφο και μετέπειτα σύντροφό του δήλωνε: “…Δεν επεδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω άνθρωπο. Επεδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο…”. Αυτός ο ήρωας, μετέπειτα βουλευτής, την Πρωτομαγιά του 1976 σκοτώθηκε σε ένα ύποπτο τροχαίο δυστύχημα στην λεωφόρο Βουλιαγμένης..!