«Μπορούμε να διαφωνούμε, γιατί μπορούμε να συνυπάρχουμε»

Η θλιβερή επέτειος από τον θάνατο του Παύλου Μπακογιάννη κάνει πολλές καρδιές ακόμα και σήμερα, 28 χρόνια μετά την δολοφονία του, να χτυπούν δυνατά. Για όσους γνώριζαν τον Παύλο Μπακογιάννη στην πολιτική σκηνή, για όσους συνεργάστηκαν μαζί του, αλλά και για τους πολιτικούς του αντιπάλους, η δολοφονία του χάραξε βαθιά τις μνήμες και τις συνειδήσεις τους. Για όσους δεν τον γνώριζαν προσωπικά, η εκτέλεσή του από την 17 Νοέμβρη, συνδέθηκε όχι μόνο με μια μαύρη στιγμή στην νεότερη κοινοβουλευτική ιστορία, αλλά και ως η τραγική απώλεια του παιδιού, του συζύγου, του πατέρα. Για τους Ευρυτάνες ο χαμός του ήταν μια τεράστια τομή, χάνοντας έναν συμπατριώτη που κουβαλούσε τόσες ελπίδες για μια ‘‘άλλη Ευρυτανία’’ και που ήταν σίγουρο ότι είχε πολύ πολιτικό μέλλον μπροστά του. Κι από την άλλη ακόμα και με τον θάνατό του, ο Παύλος Μπακογιάννης κατάφερε να αλλάξει και να δώσει στον τόπο του, φανερώνοντας ότι οι μεγάλες προσωπικότητες κρατούν την δύναμή τους και δίνουν, απ’ όπου και αν βρίσκονται.

Πριν από 28 χρόνια, στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, ο Παύλος Μπακογιάννης έπεσε νεκρός από τις σφαίρες της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», λίγο πριν τις 8 το πρωί από μία ομάδα τριών ενόπλων στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Διακομίστηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του στη δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ της δολοφονίας του στα γραφεία του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ) για συζητήσεις κι έτσι το επίμαχο πρωινό είπε στον φρουρό του να μην τον συνοδεύσει ως το γραφείο του στο Κολωνάκι.

Η είδηση προκάλεσε σοκ καθώς ο Παύλος Μπακογιάννης είχε ήδη στον δημόσιο βίο του μία πορεία που τον κατέτασσε στις πιο ήπιες και ενωτικές φωνές της πολιτικής ζωής. Με έντονο αντιδικτατορικό αγώνα, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας αγωνιζόταν να υπάρξει η λεγόμενη «εθνική συμφιλίωση», αφήνοντας πίσω τις πληγές του Εμφυλίου.

Την ίδια μέρα, σε πρωινή συνεδρίαση της Βουλής που μεταδιδόταν την ίδια ώρα από την τηλεόραση, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χειροκροτούμενος απ’ όλες τις πτέρυγες, ευχήθηκε: «Να είναι το αίμα τού Παύλου Μπακογιάννη το τελευταίο που χύνεται άδικα σ’ αυτόν τον τόπο».

Την ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη ανέλαβε με 12σέλιδη προκήρυξή της, που εστάλη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στις 9 Οκτωβρίου 1989, η τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Στην προκήρυξή της με τίτλο «Άρχισε η κάθαρση» αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης».

Χαρακτηριστική είναι η φράση του «μπορούμε να διαφωνούμε, γιατί μπορούμε να συνυπάρχουμε» που αποτύπωνε την φιλοσοφία ζωής του. Πηγή: sansimera.gr