Έτος επανεκκίνησης
Με την κοινωνία, σε τοπικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, να βράζει έτοιμη να αντιδράσει, το 2026 ξεκινά μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης έντασης και προσμονής. Όλα δείχνουν πως οι συνθήκες ωριμάζουν για να πατηθεί το «κουμπί της επανεκκίνησης»· για να αποτιναχθούν τα βαρίδια των καταχρηστικών εξουσιών και των δεινών που αυτές συσσώρευσαν στην οικονομία, στη δικαιοσύνη, στην ισονομία και στη θεσμική αξιοπιστία.
Για «κάθαρση» μίλησε και η Μαρία Καρυστιανού στην πρώτη επίσημη αναγγελία δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα, με τις δημοσκοπήσεις να προϊδεάζουν για ένα κύμα ανακατατάξεων που ενδέχεται να εξελιχθεί σε πολιτικό τσουνάμι. Την ίδια στιγμή, στο πολιτιστικό πεδίο, η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή σημειώνει ρεκόρ 15ετίας στα εισιτήρια. Όσοι την παρακολούθησαν μιλούν για έντονη συναισθηματική αντίδραση στα σημεία όπου αναδεικνύεται η προσπάθεια του Ιωάννη Καποδίστρια να χτυπήσει το ρουσφέτι και τον πελατειακό φατριασμό. Ίσως εκεί να βρίσκεται και ένα μέρος της επιτυχίας της ταινίας, σε συνδυασμό με την ανάγκη ενδυνάμωσης της εθνικής υπερηφάνεια.
Στο ίδιο φόντο, το νέο έτος βρίσκει την Ευρυτανία με ένα διαρκώς ενισχυόμενο κύμα αντίδρασης απέναντι στο σχέδιο εκτροπής των ποταμών. Το ερώτημα είναι πότε αυτή η αντίδραση θα γενικευτεί απέναντι σε όλα όσα πλέον συμβαίνουν απροκάλυπτα μπροστά στα μάτια των Ευρυτάνων: από την καταπάτηση του φυσικού περιβάλλοντος και την υποβάθμιση του τόπου (βλεπ. π.χ. σχέδια αντλησιοταμίευσης στη λίμνη Κρεμαστών, γιγαντιαία φωτοβολταϊκά πάρκα στη Μυρίκη), μέχρι την ευθεία προσβολή της κοινής νοημοσύνης.
Η πρόσφατη φωτογραφία από την κοπή πίτας στην Π.Ε. Ευρυτανίας μοιάζει να συμπυκνώνει πολλά. Ο Τασιός, σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως το «δυνατό χαρτί» της δεξιάς –εκείνος από τον οποίο «όλα περνούν»– πλαισιωμένος από έναν Περιφερειάρχη Σπανό, σεταρισμένο μόνο στις γραβάτες, αλλά καθόλου στις αποτελεσματικές πολιτικές. Παρών και ο ένας από τους δύο μέντορές του, ο Κώστας Μπακογιάννης, κρατώντας το τέμπο, με τον άλλο, τον Κοντογεώργο, σε πιο αθέατη δράση. Και δίπλα τους, ο –όπως αποδεικνύεται– πιο σταθερός σύμμαχος: ο δήμαρχος Καρπενησίου και η ομάδα του, να εκπέμπουν μήνυμα «αγαστής συνεργασίας».
Το ποιος κέρδισε το φλουρί παραμένει άγνωστο. Πολιτικά όμως, θα μπορούσε δικαιολογημένα να απονεμηθεί στον Κώστα Μπακογιάννη, ο οποίος, παρά τους ισχυρισμούς περί «αποστασιοποίησης», συνεχίζει να στηρίζει παλιούς, νυν και διαχρονικούς συνεργάτες. Τους άφησε ως πολιτική παρακαταθήκη, αλλά σίγουρα δεν τους μετέδωσε ολοκληρωμένα τα μαθήματα μετριοπάθειας που ο ίδιος επικαλείται στη δική του πορεία.
Η ελεύθερη πτώση που βιώνει τα τελευταία χρόνια ο τόπος μας –ένας τόπος που ερημοποιείται δημογραφικά, οικονομικά και θεσμικά– δεν αντέχει άλλη ανακύκλωση προσώπων και ρόλων. Και καθώς όλα δείχνουν πως το 2026 ενδέχεται αιφνιδιαστικά να εξελιχθεί σε εκλογικό έτος, το πραγματικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό: από πού και με ποιους θα ξεκινήσει, τελικά, αυτή η πολυπόθητη επανεκκίνηση;