Η χαρά της ζωής. Πληθωρική, δυναμική, αθυρόστομη, πλακατζού, πειραχτήρι. Ένα μικρό παιδί με μεγάλη καρδιά, τόσο μεγάλη που δεν άντεξε κι έσπασε.
Η Λίτσα Πετροπούλου, η Λίτσα της καρδιάς μας, δεν ήταν μονάχα ένα, ήταν πολλά πράγματα μαζί, ανακατεμένα, τόσο πολύ που ήταν πολλές οι φορές που μας νευρίαζε. Ήταν μια κατηγορία μόνη της.
Ήταν παροιμιώδεις οι ατάκες της σε καθημερινή βάση που μπορεί να σε έκαναν να ξαπλώσεις από τα γέλια και συνήθως σε περιστάσεις που δεν έπρεπε, ή να θες να τσακωθείς μαζί της. Ήταν τέτοια η όρεξή της για ζωή που κάθε μέρα κοντά στη Λίτσα ήταν μια νέα έκπληξη, μια περιπέτεια, μια πλάκα. Έχουν μείνει στην ιστορία οι καλοπροαίρετες φάρσες της, οι μεταμφιέσεις της κέρδιζαν βραβεία τη μια σαν Μαμαλάκης, την άλλη μπεμπέκα, κυρία με το ομπρελίνο και φυσικά η αγαπημένη γυναίκα του Αη Βασίλη.
Ζωγράφιζε, έκανε ντεκουπάζ, τραγουδούσε και κυρίως χόρευε. Ένα αντικριστό με τον αγαπημένο της σύζυγο Βασίλη, ένα ζεϊμπέκικο στη μέση του δρόμου γυρνώντας από εκδρομή του συλλόγου. Χόρευε παντού και πάντα. ‘Μην είστε καταθλιψάρες, ελάτε να ξεφαρμακωθούμε’ έλεγε και γλένταγε.
Τολμηρή, με αγνότητα και κέφι, ήθελε να γνωρίζει νέους ανθρώπους, νέους τόπους, νέα φαγητά και ήταν τόσο λιχούδα που θα έσκαγε αν δεν έτρωγε αυτό που λαχτάρισε ή έβαλε στο μάτι. Δεινή μαγείρισσα είχε μια πίτα πρόχειρη, κατά προτίμηση ζυμαρόπιτα, για κάθε περίσταση (Αγίου Βαλεντίνου ζυμαρόπιτα σε σχήμα καρδιάς) και θα ερχόταν πάντα να κάνει έκπληξη σε γιορτές και γενέθλια με κάτι φαγώσιμο για το καλό και ένα χειροποίητο δωράκι.
Σαρωτική, έκανε πάντα αυτό που ήθελε, αυτό που είχε σκεφτεί και πάντα για το καλό, όχι το δικό της αλλά όλων των άλλων. ‘Κολώνα’ όταν την χρειαζόσουν και πάντα με ανοιχτή αγκαλιά και ανοιχτό σπίτι.
Η Λίτσα ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, γνώρισε σημαντικούς ανθρώπους που υποκλίθηκαν στην αυθεντικότητά της, έμαθε πράγματα, πέρασε καλά, αλλά και τις δυσκολίες τις ξεπερνούσε με χαρά όχι με μιζέρια, βοήθησε πολλούς ανθρώπους με όποιον τρόπο μπορούσε και χωρίς να το διατυμπανίζει. Έζησε για δέκα ζωές. Χόρτασε.
Αυτό το φύλλο του Ευρυτανικού Παλμού της το αφιερώνουμε με όλη μας την καρδιά, όχι μόνο γιατί ήταν καλή μας φίλη αυτά τα είκοσι περίπου χρόνια, αλλά γιατί ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα για την Ευρυτανία και άφησε τεράστια παρακαταθήκη. Απέδειξε ότι ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται ούτε πτυχία, ούτε γνωριμίες, ούτε πολλά χρήματα για να κάνει τη διαφορά, για να αφήσει το στίγμα του σε τούτο τον κόσμο. Απέδειξε περίτρανα ότι χρειάζεται όραμα, χαρά, καλοσύνη και θέληση να κάνουμε το καλό για να έχει κάποιο νόημα αυτή η περαστική ζωή μας.
Σαν μια ακόμη πλάκα της μου φαίνεται το φευγιό της. Ξαφνικά το Καρπενήσι ‘μαύρισε’ και δεν έχει καθόλου γούστο…
