Όνομα: Κατερίνα Τσιαντή
Ιδιότητα: ελεύθερη επαγγελματίας, μέλος επιτροπής αγώνα ενάντια στο σχέδιο «Εύρυτος»
Τόπος καταγωγής: Χελιδόνα
Τόπος διαμονής: Ιστιαία Εύβοιας
ΕΠ. Συμμετείχες και συ ενεργά στη διαμαρτυρία των Ευρυτάνων ενάντια στο σχέδιο «Εύρυτος». Τι ήταν αυτό που σε ώθησε και ποιο μήνυμα θεωρείς ότι έστειλε η κοινωνία της Ευρυτανίας μέσα από αυτή τη μαζική κινητοποίηση;
ΚΤ. Συμμετείχα ενεργά στη διαμαρτυρία των Ευρυτάνων ενάντια στο σχέδιο «Εύρυτος», γιατί ως άνθρωπος και ως πολίτης δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι η Ευρυτανία θα μετατραπεί σε πεδίο εκμετάλλευσης από μεγάλες εταιρείες και μεγαλοεργολάβους που δεν σέβονται την ιστορία και την ταυτότητά της. Σε μια περίοδο που διεθνώς δίνεται μάχη για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, δεν γίνεται να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε μια τόσο σοβαρή απειλή για τη γη μας.
Η συγκέντρωση στην πλατεία του Καρπενησίου ήταν μια δυνατή στιγμή ενότητας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ακόμη και μέσα στη βροχή, στάθηκαν μαζί και έστειλαν καθαρό μήνυμα: ο τόπος μας δεν θυσιάζεται στο όνομα μιας ανάπτυξης που δεν μας εκφράζει και ο μόνος στόχος είναι το κέρδος .Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία των παιδιών, που με αποφασιστικότητα διεκδίκησαν το δικαίωμά τους να μεγαλώσουν σε έναν τόπο καθαρό, με τα ποτάμια, τα βουνά και τα δάση του προστατευμένα. Στα μάτια τους έβλεπες το μέλλον και την ευθύνη μας απέναντι στις επόμενες γενιές.
Η δυναμική αυτή αντίδραση συνεχίζεται μέσα από την Επιτροπή Αγώνα κατά του σχεδίου «Εύρυτος», η οποία έχει συγκεντρώσει πάνω από 2.500 χειρόγραφες υπογραφές και 2.390 ηλεκτρονικές υπογραφές από την Ένωση Ξενοδόχων Ευρυτανίας . Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία ,είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι η κοινωνία της Ευρυτανίας παραμένει ενωμένη, αποφασισμένη και έτοιμη να υπερασπιστεί τον τόπο της με αγώνες και λέγοντας ένα μεγάλο ‘ΌΧΙ’ στο σχέδιο Ευρυτος.
ΕΠ. Η Χελιδόνα αποτελεί για σένα έναν τόπο βαθιάς μνήμης και αναφοράς. Πώς επηρεάζει αυτή η σχέση σου με το χωριό και τη φύση της Ευρυτανίας τη στάση σου απέναντι σε σχεδιασμούς όπως ο «Εύρυτος»;
ΚΤ. Η Χελιδόνα για μένα είναι η καρδιά μου. Από εκεί ξεκινά η ύπαρξή μου, από τη μέρα που η μάνα μου περπάτησε τέσσερις ώρες δίπλα στο ποτάμι για να φτάσει στον κεντρικό δρόμο στα Διπόταμα και να πάει στο κοντινό νοσοκομείο για να με γεννήσει. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι η ψυχή μου δεν μπορεί να διαπραγματευτεί τα χτυποκάρδια και τις υπέροχες στιγμές που έχω ζήσει και συνεχίζω να ζω σε αυτόν τον τόπο. Οι γονείς μου έδωσαν τη ζωή τους για τη Χελιδόνα και εκεί ζήτησαν να αναπαυθούν. Μας παρακάλεσαν να αγαπάμε τον τόπο μας, να τον προσέχουμε και να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας όπως τον παραλάβαμε. Οι συνήθειες, οι γεύσεις και οι εικόνες των βιωματικών χρόνων είναι η καρδιά και η ρίζα μας.
Αν μας πάρουν το νερό από το ποτάμι της Χελιδόνας, λόγω της εκτροπής των γονέων ποταμών Κρικελλιώτη και Καρπενησιώτη, τότε το «παιδί» τους, ο Τρικεριώτης, θα ξεψυχήσει στα χέρια μας. Εγώ θα αγωνιστώ να τον κρατήσω ζωντανό, γιατί τον αγαπώ.Τα γάργαρα νερά του μου δίνουν ζωή, μου παίρνουν πίκρες και μου χαρίζουν δύναμη και πνοή αναμνήσεων. Η Χελιδόνα δίχως το ποτάμι της, τα άγρια ζώα και την παρθένα φύση της θα μείνει ένα νεκρό κουφάρι, με τον αντίλαλο του πόνου της στα φαράγγια. Αν χαθεί η πνοή του τόπου μου, θα χαθεί και η ίδια μου η ρίζα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι γονείς μου θα αναπαύονται σε έναν τόπο αλλοιωμένο και πληγωμένο, μη ελεύθερο. Γι’ αυτό η στάση μου απέναντι σε σχεδιασμούς όπως ο «Εύρυτος» είναι ξεκάθαρη: δεν δέχομαι να υλοποιηθεί ένα έργο που αγγίζει και ξεριζώνει την ψυχή του τόπου μου. Και αυτήν την ψυχή αισθάνομαι χρέος να την προστατεύσω.
ΕΠ. Οι σπουδές σου στη μουσειολογία, η παιδαγωγική σου πορεία και η ενασχόλησή σου με την συγγραφή παραμυθιών και τη μουσική διαμορφώνουν έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης. Με ποιον τρόπο πιστεύεις ότι οι τέχνες μπορούν να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην περιβαλλοντική και πολιτισμική αλλοίωση;
ΚΤ. Οι σπουδές μου στη μουσειολογία με δίδαξαν να ακούω τις «σιωπές» των αντικειμένων και να αφουγκράζομαι τις ιστορίες που κουβαλούν. Η παιδαγωγική μου έμαθε ότι η γνώση ζει στην καρδιά, και η συγγραφή παραμυθιών μαζί με τη μουσική έγιναν ο δρόμος μου προς την ψυχή και τη φαντασία. Μεγάλωσα σε οικογένεια που νοιάζεται για τους ανθρώπους και προστατεύει τη φύση, πιστεύω στο δίκαιο και στη σοφία που προϋπάρχει των νόμων.
Οι τέχνες αφυπνίζουν συνειδήσεις, ένα παραμύθι μπορεί να κάνει ένα παιδί να αγαπήσει ένα δέντρο πριν μάθει τη λέξη «βιωσιμότητα», ενώ ένα τραγούδι ή ο χορός μέχρι το πρωί μπορεί να ενώσει ανθρώπους διαφορετικούς. Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, είναι παρακαταθήκη για να τη φυλάξουμε και να την αγαπήσουμε. Κάθε έργο τέχνης ξυπνά μέσα μας τη συνείδηση, την καρδιά και τη δικαιοσύνη, τη σπίθα που μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο.
ΕΠ. Έχεις ζήσει και δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στο Καρπενήσι σε προηγούμενα χρόνια. Σήμερα βλέπουμε την ερήμωση και την απώλεια δυναμικής του τόπου. Κατά τη γνώμη σου, τι έφταιξε και ποιες επιλογές μάς οδήγησαν σε αυτή;
ΚΤ. Έχω ζήσει σχεδόν είκοσι χρόνια στην Ευρυτανία, ο τόπος μου διαθέτει εξαιρετικό φυσικό κάλος ,αλλά παραμένει πίσω λόγω πολιτικής αδιαφορίας. Κάποτε οι γονείς μου αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο καταγωγής τους, για μια καλύτερη τύχη και επέστρεψαν αργότερα για να απολαύσουν τη σύνταξή τους. Όλα αυτά τα χρόνια το μόνο που ζούμε είναι η συνεχής εγκατάλειψη και αδιαφορία του τόπου. Αυτή η διαδρομή συμπυκνώνει την ιστορία του τόπου: φυγή για επιβίωση, επιστροφή μόνο για το τέλος του κύκλου.
Η ερήμωση δεν είναι τυχαία ,είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών δεκαετιών. Η περιφέρεια εγκαταλείφθηκε συστηματικά, ενώ το κράτος ενίσχυσε κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα, συγκεντρώνοντας εκεί υποδομές, υπηρεσίες και ευκαιρίες. Παράλληλα, οι τοπικοί πολιτικοί φορείς συχνά έβαλαν το προσωπικό ή παραταξιακό συμφέρον πάνω από την ενότητα και το συλλογικό όραμα, χωρίς να αφουγκραστούν τις ανάγκες της εποχής. Έτσι, η Ευρυτανία κατέληξε να αντιμετωπίζεται σαν “ψυχοπαίδι” της Ελλάδας, χρήσιμη στα λόγια, αλλά χωρίς ουσιαστική στήριξη. Κι όταν η περιφέρεια γίνεται δεκανίκι πολιτικών ισορροπιών αντί για εθνική προτεραιότητα, η αποδυνάμωση είναι αναπόφευκτη.
ΕΠ. Αν καλούσουν σήμερα να προτείνεις λύσεις για να ξαναβρεί η Ευρυτανία ζωή και προοπτική, χωρίς να θυσιάσει το φυσικό και πολιτιστικό της κεφάλαιο, ποια βήματα θα θεωρούσες ουσιαστικά και ρεαλιστικά;
ΚΤ. Η ανάπτυξη της Ευρυτανίας πρέπει να στηριχθεί στην τοπική κοινωνία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όχι στα συμφέροντα μεγάλων εταιρειών. Ο φυσικός και πολιτιστικός πλούτος του τόπου είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Πανεπιστημιακό τμήμα για δάση και ορεινά οικοσυστήματα, γυμναστική ακαδημία και προπονητικά κέντρα θα φέρουν γνώση, νέες θέσεις και αθλητικό τουρισμό.
Στον πρωτογενή τομέα, η βιολογική γεωργία, οι παραδοσιακές ποικιλίες και τα τοπικά προϊόντα τυριά, κρασί, μέλι, βότανα, μανιτάρια, τσάι μπορούν να δώσουν σταθερό εισόδημα. Αγροτουρισμός και σχολές σύνδεσης παραγωγής-τουρισμού ενισχύουν καινοτομία και οικονομία. Τέλος, με στοχευμένες πολιτικές αποκέντρωσης, μεταφορά υπηρεσιών, ενίσχυση της τηλεργασίας , φορολογικά κίνητρα , μπορούμε να κρατήσουμε τους νέους στον τόπο τους και να αναζωογονήσουμε τον νομό. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να υποστεί νέκρωση και εγκατάλειψη ο τόπος μας, που με τόσο κόπο και θυσίες διατηρήθηκε ζωντανός για αιώνες. Η προστασία των ποταμών Καρπενησιώτη, Κρικελοπόταμου και της Λίμνης Κρεμαστών, με ήπια αξιοποίηση, οικοτουρισμό και παρακολούθηση άγριας πανίδας, είναι κρίσιμη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να θυσιάζει τον τόπο μας, το σχέδιο «Εύρυτος» απειλεί να γίνει η ταφόπλακα της Ευρυτανίας.
Δεν διαπραγματευόμαστε το περιβάλλον ούτε το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή είναι η γη μας, όποιος την αγαπάει πρέπει να αγωνιστεί για να την κρατήσει ζωντανή!
