Γράφει η Στεφανία Κοκοτίνη
Η εικόνα στη διοίκηση της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας, με τον Αντιπεριφερειάρχη Αριστείδη Τασιό στο επίκεντρο, δεν σηκώνει άλλη ωραιοποίηση και προσχηματική ορθότητα. Το ότι εμφανίζεται ως ο «μονόφθαλμος» μέσα σε μια προβληματική συνολική λειτουργία δεν σημαίνει ότι όλα βαίνουν καλώς. Σημαίνει απλώς ότι τα προβλήματα είναι βαθύτερα.
Οι συνεχείς συναντήσεις με φορείς για τουρισμό, ανάπτυξη και δημόσια έργα, έχουν καταντήσει ρουτίνα χωρίς αντίκρισμα. Κουβέντες επί κουβέντων, χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς σαφή κατεύθυνση. Ανακοινώσεις για έργα μεγαλεπήβολα, αλλά στην πράξη δεν προχωρά σχεδόν τίποτα. Αλήθεια τι απέγινε το τελεφερίκ, η ιστορία με τη λίμνη στη Μεσοχώρα, οι μακέτες για το γιαπί που έμειναν στα χαρτιά, οι υπερβολές για την ανάπτυξη στο χιονοδρομικό; Όλα μαζί δίνουν μια εικόνα υπερπαραγωγής χωρίς περιεχόμενο.
Στο ζήτημα της λίμνης Κρεμαστών η κατάσταση γίνεται πιο σοβαρή. Επισήμως λέγονται άλλα και ανεπίσημα φαίνεται να συμβαίνουν άλλα. Από τη μία απορρίπτονται οι αντλησιοταμιεύσεις από την Περιφέρεια, από την άλλη οι επενδυτές μπαινοβγαίνουν στα γραφεία των αιρετών. Αυτή η διπολική γραμμή δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και ο καθένας καταλαβαίνει ότι η πολιτική παίζεται με κανόνες σκακιέρας και το βλέμμα στραμμένο πάντα στα μεγάλα συμφέροντα.
Σαν να μην έφταναν αυτά, παράλληλα αποφασίζεται βοήθεια σε περιοχές που ήδη «βράζουν», με χωματουργικά έργα να συνοδεύονται από επικοινωνιακές κινήσεις που δείχνουν εκτός τόπου και χρόνου. Οι τοπικές κοινωνίες πιέζονται και το παρασκήνιο υπάρχει, όσο κι αν δεν λέγεται ανοιχτά. Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζονται και δημοσιεύματα για «έμπρακτη στήριξη» της καθημερινότητας. Λάθος στιγμή, λάθος μήνυμα.
Οι πολίτες δεν είναι αφελείς. Καταλαβαίνουν ποιος κάνει τι και γιατί. Ξεχωρίζουν πότε υπάρχει σχέδιο και πότε απλώς διαχείριση εντυπώσεων. Και εδώ φαίνεται να υπάρχουν και τα δύο.
Κάπου λοιπόν, ωπα! Γιατί δεν γίνεται να παρουσιάζονται τα αυτονόητα ως μεγάλες καινοτομίες και να βαφτίζεται πρόοδος το τίποτα. Δεν γίνεται να ανακοινώνονται ποδηλατικά πάρκα μέσα σε δασικούς δρόμους χωρίς καμία ουσιαστική τεκμηρίωση για το τι θα προσφέρουν στον τόπο. Άλλη μια βαριά εξαγγελία για εντυπώσεις, για μια διοργάνωση, για μερικές φωτογραφίες. Ουσία μηδέν.
Τα είδαμε και με τα μονοπάτια και τις ψηφιακές εφαρμογές που δεν λειτουργούν όπως πρέπει. Δίκτυα μονοπατιών και δημόσια κονδύλια για μονοπάτια που δεν είναι πιστοποιημένα και άρα δεν μπορούν να ‘ανιχνευτούν’ από τους πεζοπόρους και να αποτελέσουν πόλο έλξης πεζοπορικού τουρισμού, όπως συμβαίνει στην Αρκαδία ή την Άνδρο. Δεν χρειάζονται άλλα πειράματα ερασιτεχνισμού, χωρίς βάση. Χρειάζεται σοβαρότητα. Κάπου ώπα! λοιπόν. Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο.
Η Ευρυτανία αξίζει σχέδιο, συνέπεια και διαφάνεια, όχι ασκήσεις ισορροπίας και αμφίσημα μηνύματα. Η εμπειρία του Αντιπεριφερειάρχη θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα, όμως σήμερα φαίνεται να ακυρώνεται από επιλογές που οδηγούν σε ένα κυνήγι γύρω από την ουρά της Π.Ε. .
