Κάπου ανάμεσα στα σχόλια που ακολούθησαν την απάντηση της δημοτικής αρχής προς τον πρώην δήμαρχο Γιάννη Παπαδόπουλο, ξεχώρισε μια λέξη: «τσουτσέκια». Δεν την υιοθετώ ως ύβρη. Την κρατώ ως αφορμή. Γιατί, πίσω από την υπερβολή της, φωτίζει με ακρίβεια ένα ερώτημα που δεν μπορεί πια να αποφεύγεται: ποιοι νομίζουν ότι είναι;
Διότι η ουσία δεν βρίσκεται στη λέξη, αλλά στη συμπεριφορά που την προκάλεσε. Ένας πρώην δήμαρχος θέτει δύο επιστολές με συγκεκριμένα ερωτήματα για αρχειακό υλικό. Ακόμα κι αν έμμεσα καταγγέλλει κάτι, δεν ειρωνεύεται, ούτε και προκαλεί. Τυπικά τουλάχιστον, αλλά και δημόσια, ζητά απαντήσεις. Και η απάντηση που λαμβάνει είναι μια ακόμα δημόσια ανάρτηση από τη δημοτική αρχή Κακαβά με ειρωνείες, υπαινιγμούς και ένα ύφος που περισσότερο θυμίζει διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά διοίκηση δήμου.
Εκεί ακριβώς παρεμβαίνει και η αιχμηρή τοποθέτηση του Βασίλη Καράμπα. Πιθανά όχι για να οξύνει, αλλά για να υπενθυμίσει το προφανές: ότι ο σεβασμός δεν είναι προαιρετικός, ιδίως όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους με διαδρομή στην αυτοδιοίκηση. Και ότι η ευκολία με την οποία εκτοξεύονται ειρωνείες λέει περισσότερα για εκείνους που τις γράφουν παρά για εκείνους που τις δέχονται. Από εκεί και πέρα, το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό, αλλά και ανησυχητικό για το μικρό μας χωριό και ανθρώπους που δημοσιά ‘χτυπιούνται’ σκληρά, αν και προέρχονται από τον ίδιο κομματικό παρονομαστή. Ή μήπως όχι;;;;
Όταν μια δημοτική αρχή που στηρίχτηκε τόσο πολύ εξ αρχής για να βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται σήμερα, επιλέγει να απαντήσει με αυτόν τον τρόπο, δίνει η ίδια το μέτρο της. Όχι της αυτοπεποίθησης, αλλά της αμηχανίας της. Διότι όποιος έχει απαντήσεις, δεν χρειάζεται ειρωνεία. Όποιος έχει επιχειρήματα, δεν καταφεύγει σε υπονοούμενα.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Μπαμπινιώτη, τσουτσέκι σημαίνει «λουλούδι». Και κάπως έτσι, από την ειρωνεία, μπορούμε να περάσουμε στην ουσία. Αυτά τα ‘‘λουλούδια’’ λοιπόν, είναι τα λουλούδια της εποχής μας. Λουλούδια που ανθίζουν σε έδαφος όπου η ιεράρχηση έχει χαθεί, όπου ο σεβασμός προς την εμπειρία θεωρείται περιττός, όπου η μετριοπάθεια εκλαμβάνεται ως αδυναμία και ο αυτοέλεγχος έχει αντικατασταθεί από την αμετροέπεια. Οι εποχές αλλάζουν. Μαζί τους αλλάζουν και τα ‘‘λουλούδια’’ που ευδοκιμούν. Πόσο αντέχουν τα ‘‘λουλούδια’’ της σημερινής δημοτικής αρχής σε έδαφος σοβαρότητας και κλίμα λογοδοσίας.
Το ζητούμενο όμως παραμένει: θέλουμε έναν δημόσιο λόγο που να καλλιεργεί ουσία ή έναν κήπο γεμάτο εντυπώσεις για να κρυφτεί η ανεπάρκεια; Η απάντηση δεν δίνεται με αναρτήσεις. Δίνεται με στάση και έργα, που στην περίπτωση της σημερινής δημοτικής αρχής ακόμα τα περιμένουμε.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει ανοιχτό και επίμονο: ποιοι νομίζουν ότι είναι; Γιατί αν δεν το απαντήσουν οι ίδιοι με τη στάση τους, θα το απαντήσει η πραγματικότητα. Και αυτή, συνήθως, δεν χαρίζεται σε «λουλούδια» εποχής.
