Μπορούμε να γίνουμε… Σουηδία;

0
4274

Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε, προ ημερών, ένα άρθρο στη Lifo του Άρη Δημοκίδη, στο οποίο αναλύεται πώς μέσα σε λιγότερα από 100 χρόνια η Σουηδία έχει μεταμορφωθεί από μία φτωχή, αγροτική κοινωνία σε μια από τις πλουσιότερες, πιο κοινωνικά δίκαιες και λιγότερο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, απλά περιορίζοντας τους πολιτικούς της. Αξίζει να το δούμε.
«Από τον Άρη Δημοκίδη. Η Claudia Wallin είναι δημοσιογράφος από τη Βραζιλία και το παρακάτω κείμενο της δημοσιεύτηκε στο Mail & Guardian. Θα τολμούσαν άραγε οι δικοί μας πολιτικοί να εφαρμόσουν κάτι απ’ αυτά, ή θα τους πληρώνουμε για πάντα υπερβολικά ακριβά ώστε «να μην έχουν λόγους να δωροδοκούνται»;
Τι συμβαίνει στη Σουηδία;
Όσο περίεργο και να ακούγεται στους εκπροσώπους των λαών ανά τον κόσμο, η Σουηδία δεν παρέχει πολυτέλειες ή προνόμια στους πολιτικούς της. Χωρίς κρατικά αυτοκίνητα και οδηγούς, οι Σουηδοί υπουργοί και βουλευτές ταξιδεύουν με λεωφορεία και τρένα γεμάτα κόσμο, όπως ακριβώς οι πολίτες που εκπροσωπούν. Χωρίς το δικαίωμα στη βουλευτική ασυλία, μπορούν να δικαστούν όπως κάθε άλλος πολίτης. Χωρίς προσωπικούς/ές γραμματείς, τα τυπικά κοινοβουλευτικά τους γραφεία δεν ξεπερνούν τα οκτώ τετραγωνικά μέτρα.
«Εγώ πληρώνω τους πολιτικούς και δεν βλέπω το λόγο να τους προσφέρω μια χλιδάτη ζωή», λέει ο Joakim Holm ο οποίος είναι Σουηδός πολίτης.
Μέχρι και στον πρόεδρο της Βουλής χορηγείται μια κάρτα για να χρησιμοποιεί τις δημόσιες συγκοινωνίες. Μονάχα ο πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ένα αυτοκίνητο σε μόνιμη βάση. Τα μέλη του σουηδικού κοινοβουλίου ζουν σε μικρά διαμερίσματα στην πρωτεύουσα, όπου πλένουν και σιδερώνουν τα ρούχα τους σε κοινόχρηστα πλυντήρια. Αυτό μπορεί να φαίνεται φτωχό για τέτοια εξέχοντα άτομα, αλλά είναι καλύτερο από ότι ήταν παλιότερα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όλα τα μέλη του κοινοβουλίου κοιμούνταν σε καναπέδες στα γραφεία τους.
Ο καθαρός μισθός ενός κοινοβουλευτικού είναι περίπου δύο φορές μεγαλύτερος από αυτόν ενός δασκάλου.
Σε δημοτικό επίπεδο, κάθε επιθυμία ενασχόλησης με τα κοινά θα μεταφραζόταν για κάποιον έξω από τη χώρα ως περίπτωση αναζήτησης πνευματικής εργασίας: οι Σουηδοί δημοτικοί σύμβουλοι δεν παίρνουν καν μισθό, ούτε τους παρέχεται γραφείο – δουλεύουν από το σπίτι.
Το παράδειγμα της Σουηδίας υπονομεύει την τρελή ιδέα ότι οι πολιτικοί πρέπει να λαμβάνουν ευλαβή μεταχείριση άξια μιας υψηλότερης κοινωνικής τάξης, που αποτελείται από κυρίες και κυρίους που είναι πιο επιφανείς από τον μέσο πολίτη και ως εκ τούτου έχουν το σχεδόν θεϊκό δικαίωμα για οφέλη και προνόμια που αυτοί που μένουν εκτός του πολιτικού «Ολύμπου» δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποκτήσουν.
Μην έχοντας σημαντικές κοινωνικές ανισορροπίες, η Σουηδία είναι αδιαμφισβήτητα μια ασφαλέστερη και λιγότερο βίαιη χώρα, όπου οι πολιτικοί, όπως και οι πολίτες, δεν χρειάζεται να ταξιδεύουν με αλεξίσφαιρα αυτοκίνητα. Αλλά, το πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια κοινωνία η οποία εκλέγει πολιτικούς οι οποίοι πρέπει να έρχονται σε επαφή με την καθημερινότητα και τα προβλήματα των πολιτών. Οι πολιτικοί δεν επιτρέπεται να βάζουν τα προσωπικά τους οφέλη πάνω από αυτά των πολιτών, σε μια κοινωνία η οποία αποδεικνύει ότι η πολιτική εξουσία μπορεί να ασκηθεί κάτω από συνθήκες ευπρέπειας. (πηγή:lifo.gr)

Μέσα σε όλους αυτούς τους μήνες προεκλογικού και εκλογικού ‘πυρετού’ και διαβάζοντας τα παραπάνω, αναρωτιέμαι κι εγώ με τη σειρά μου, μπορούμε να γίνουμε Σουηδία;

Ελένη Ευαγγελία Αρωνιάδα
Εκδότρια

ΛΕΖΑΝΤΑ: O Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν και ο Σουηδός Πρωθυπουργός Στέφαν Λεβέν (δεξιά) έχουν πάρει το λεωφορείο – πράγμα καθόλου ασυνήθιστο για πολιτικούς στη Σουηδία