Οι γυναίκες της Καστανιάς τίμησαν τη Γιορτή της Μητέρας
«Μαργώνεις, καμάρι μου;».
Μια φράση λιτή, βαθιά ανθρώπινη, βγαλμένη από τα σπλάχνα της Ευρυτανικής γης. Μια φράση που κουβαλά όλη τη στοργή, την αγωνία και τη δύναμη της μάνας των Αγράφων.
Έτσι περιέγραφε ο σπουδαίος φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας την εμβληματική φωτογραφία του 1965, όπου μια γυναίκα από τα Άγραφα κατεβαίνει στον κάμπο για να δουλέψει στα πορτοκάλια και στις ελιές, έχοντας μαζί της το παιδί και το γουρούνι της. Μια γυναίκα που είχε περπατήσει δεκάδες χιλιόμετρα μέσα στο κρύο, στις λάσπες και στην αβεβαιότητα, παλεύοντας με την πέτρινη μοίρα της ορεινής ζωής. Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη σκληρότητα, βρισκόταν πάντα η μάνα∙ η αγκαλιά, η φροντίδα, το βλέμμα που πρώτα θα αναζητούσε αν το παιδί της κρυώνει.
Η Ευρυτάνισσα μάνα υπήρξε διαχρονικά σύμβολο αντοχής και αξιοπρέπειας. Στάθηκε βράχος για το σπίτι, για τον σύζυγο, για τα παιδιά και τους γονείς της. Περπάτησε δύσβατα μονοπάτια, άντεξε πολέμους, φτώχεια, ξενιτιά και ξεριζωμούς. Με χέρια ροζιασμένα από τη δουλειά, με την πλάτη σκυφτή από το βάρος της ζωής, αλλά με ψυχή όρθια, κατάφερε να μετατρέψει τη στέρηση σε δύναμη και τη φτώχεια σε δημιουργία.
Ήταν εκείνη που κράτησε ζωντανά τα χωριά της Ευρυτανίας. Εκείνη που μεγάλωσε γενιές παιδιών με αρχές, ήθος και αγάπη. Μια μορφή λιγομίλητη αλλά μεγαλόπρεπη, που κέρδισε τον σεβασμό μέσα από την προσφορά και τη θυσία.
Σήμερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η ζωή έγινε πιο εύκολη σε πολλά επίπεδα και η θέση της γυναίκας στην κοινωνία έχει ενισχυθεί σημαντικά. Ωστόσο, η μητέρα στην ορεινή Ευρυτανία συνεχίζει να δίνει τον δικό της καθημερινό αγώνα. Μέσα σε έναν τόπο που δοκιμάζεται από την ερήμωση, τα κλειστά σχολεία και τις περιορισμένες ευκαιρίες, η Ευρυτάνισσα μάνα εξακολουθεί να παλεύει για να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια και ελπίδα.
Με αυτή τη σκέψη, οι γυναίκες και οι μητέρες της Καστανιάς Προυσού συγκεντρώθηκαν φέτος για να τιμήσουν τη Γιορτή της Μητέρας, ανταλλάσσοντας ευχές και συγκίνηση. Σε μια όμορφη και συμβολική συνάντηση, τίμησαν όχι μόνο τη μητρότητα, αλλά και όλες εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν και συνεχίζουν να κρατούν ζωντανό τον τόπο.
Γιατί η μάνα της Ευρυτανίας δεν είναι μόνο πρόσωπο της οικογένειας. Είναι κομμάτι της ιστορίας και της ψυχής αυτού του τόπου.
