«Η φιλία είναι η αιώνια νεότητα…»

0
3424

Μέρες γιορτινές. Οι προετοιμασίες, το Πάσχα, αυτή η υπέροχη μυρωδιά της άνοιξης που απότομα μας επισκέφθηκε. Πρωτομαγιά σήμερα και οι γιορτές συνεχίζονται και οι χαρές συνεχίζονται και η κούραση μεγαλύτερη, αλλά η ανταμοιβή ακόμη πιο μεγάλη. Πολλές φορές αυτές τις μέρες σκέφτηκα, ποιο το νόημα όλων αυτών. Ποιος ο τελικός στόχος;

Ομόνοια, ήταν η πρώτη λέξη που μου ήρθε σαν απάντηση, συναδέλφωση, η δεύτερη, κι έπειτα σαν χείμαρρος πλημμύρισε τη σκέψη μου η αγάπη, η συγχώρεση, η κατανόηση, η ανεκτικότητα, η συμβίωση και φυσικά η φιλία. Η φιλία… πόσο σπουδαία είναι αυτή η έννοια και όλα όσα περιλαμβάνει. Φιλία είναι η επιλογή της ενότητας. Η επιλογή να κατανοήσουμε ότι είμαστε κομμάτια από το ίδιο σώμα, διαφορετικά μεν μέλη αλλά με την ίδια ουσία. Και με αυτή τη συνειδητή επιλογή, έρχεται η ‘αιώνια νεότητα’, όπως γράφει και ο Ρίτσος.  

Η εορτή των ανθέων

Κ’ οι προετοιμασίες της γιορτής συνεχίζονταν
με λιγότερες τώρα συζητήσεις, με περισσότερη σιωπή και στόχαση,
ίσως και με λιγότερη ευθυμία- αισθητά λιγότερη.
«Ας είμαστε έτοιμοι» έλεγαν μονάχα.
Όμως κάτω απ’ αυτή τη θετική σιωπή και σοβαρότητα, μάντευες
πως στη γιορτή θα ξεσπούσε πολλαπλάσια η ευθυμία.
Κι όχι μόνο το μάντευες, μα το ‘βλεπες κιόλας στα μάτια τους
ιδίως το λιόγερμα. Όταν οι εργάτες σχόλαγαν απ’ τη δουλειά τους,
τα μάτια τους σπιθίζαν/ μυστικά και βαθιά,
μα όχι, γι αυτό λιγότερο φλόγινα/ όπως την ώρα της δύσης
τα τζάμια της συνοικίας, όταν τα βλέπεις απ’ τον κάτω δρόμο,
μενεξελιά, χρυσά και βυσσινιά, και πάνω απ’ όλα ρόδινα,
ρόδινα, τόσο ρόδινα μ’ ένα άλλο ρόδινο
σα να φωτίζονταν τα τζάμια από μέσα
σα να φωτίζονταν οι άνθρωποι από μέσα
σα να γδυνόταν η άνοιξη μέσα στα σπίτια
κι απ’ όξω εσύ, να ‘βλεπες πίσω από το τζάμι
ρόδινο, βαθυρόδινο πότε το στήθος της
πότε το χέρι της, τα γόνατά της, την κοιλιά της.
Ο καιρός, όλο ξαστέρωνε. Βρισκόμασταν
στα μέσα του Μάη του ’57 ή ’67 (δεν καλοθυμάμαι)
κ’ η ανθισμένη συνοικία, και πιο κάτω
η πολιτεία ολάκερη, και πιο κάτω
η θάλασσα του Φαλήρου, και πιο πέρα
η Σαλαμίνα κ’ η Αίγινα, κι όλο πιο πέρα
όλα φεγγοβολούσαν στη λιακάδα
κ’ οι αιώνες κ’ οι κολυμβητές κ’ οι γλάροι
αλλάζανε θέσεις και φώτα, ανταλλάζανε
χειρονομίες και συνήθειες, παίζανε,
και με μια μόνο βουτιά, με μιαν ανάσα,
περνούσαν πάνω ή κάτω απ’ τα νησιά. Κι όλα τούτα
στα τέλη του Μάη του ’57 ή ’67. Σκεφτείτε παραπέρα –
Κι ο Πέτρος έπιασε απ’ το μπράτσο το Βασίλη και προχώρησαν
ενώ ο ζευγαρωμένος ίσκιος τους στην άσφαλτο
ήταν κιόλας ένα τετράτροχο άρμα της γιορτής-
αν όχι εκείνο της Αιώνιας Νεότητας
τουλάχιστο της Φιλίας και της Ενότητας,- το ίδιο κάνει.
Γιατί, όπως έλεγε πάλι ο Βασίλης, κοιτάζοντας τον Πέτρο:
«η φιλία είναι η αιώνια νεότητα
κι αν είναι πάντα νέος ο ήλιος, αυτό γίνεται
γιατί είναι φίλος μας, ο ήλιος πιο λαμπρός
πάνω απ’ τη συνοικία, την πολιτεία, τον κόσμο
όσο τη μέρα εκείνη του ’57 ή ’67, στις 28 του Μάη.
Σκεφτείτε παραπέρα -”
(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3ος, εκδ. Κέδρος)

Χρόνια Πολλά και καλό μήνα!

Ελένη Ευαγγελία Αρωνιάδα

Εκδότρια